14 Eylül 2009 Pazartesi
Ateş-i Damla
Bu blog konusunda hayli tereddüt yaşadıktan sonra yazılarımı paylaşmaya karar verdim, beni iten bir çok neden sıralanabilir elbette, ama herşeyden önce bir yerlerde birilerinin bu sözlere tutunabilmesi umuduydu beni paylaşmaya iten sanırım... Uzun ömürlü olur mu bilmiyorum, ama en azından keyif almanız dileğiyle...
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
1 yorum:
Canım hikayen çok güzeldi.İnsanı yalnızlığa sürükleyenlerden.Bir elimde bir kutu peçete, bir elinde bir kutu dondurmayla oturup ,hani depresyona girdiklerinden.Bir yandan, hikayenin başıyla ve sonuyla ilgili bir fikrin olmasada için için adamı öldürme planı yaptırtan, kıza veremliymişcesine acıyarak baktığın bir hikaye.İçim burkuldu demek istrerdimelbette ama içim ezildi .Aşk böyle mi olmalıydı, yoksa böyle olanlara mı aşk denmezdi?Aslında bu sorular için çok erken biliyorum. Ama bir şeyi daha biliyorum ki sende bunu paylaşmakta çok geç kalmışsın canım
sevgiler Rehnüma
Yorum Gönder